Stórbrúðkaup
Jakob Ágúst Hjálmarsson @ 18.44 31/1/10
Já það má sannarlega segja það amk 300 manns, messa, gifting, matur, terta, kórsöngur mm. Ég “faðir brúðgumans” var kallaður til þess að gifta. Biskupinn sem reynist vera í fjölskyldu brúðarinnar var til staðar og tók ábyrgð á öllu saman.
Ég las þau saman á kiswahili og var gerður rómur að málakunnáttu minni. Galdurinn liggur í að það mal sem okkar hefur sömu hljóðtákn fyrir flesta bókstafina og áherslan er alltaf á næst síðasta atkvæðinu, svo þetta var ekki vandi og ég búinn að kynnast málinu nokkuð.
Fjölnir og Fanney höfðu líka hlutverki að gegna. Fanney var mama cake, sem reyndist stórmikið embætti en Fjölnir var að þessu sinni derewa/driver og ljósmyndari, líklega alltaf í þekkingarleit því hann grennslast eftir svo að má dást.
Við fórum með fulla bíla fólks frá Kapengúría 55 km inn í fjöllin. Góður vegur á vestfirskan mælikvarða svo vel gekk fyrir vanann mann. Allt varð þetta svo á sínum tíma. Minn bíll var lánaur í að sækja fjölskyldu brúðarinnar á meðan ég hitti brúðhjónin, hann Corneíus minn og hana Caroline, sem var fjarska feimin í tilefni dagsins, jafnvel meir en venjulega, og faldist helst bak við brúðarmærina, sem mætti á vettvang snemma dags og vék ekki frá hlið hennar fyrr en ég veit ekki hvenær því enn var hún að vernda hana þegar ég fór undir sólsetur.
Eiihvað var búið að messa þegar ég kom til kirkjunnar um tólfleytið. Þá sat biskup þar fyrir gafli í dúkum lögðum sófa og sópaði mér til sín. Þá var sungið og sungið meira og enn. Kynningar komumanna og vitnisburðir og kveðjur. Svo hófst það sem ég kalla guðsþjónustu en sumir mér fáfróðari messu, því engin var altarisgangan. Brúðhjónin voru sunginn inn í fylgd kvenna sem dönsuðu fyrir þeim og leiddu til sætis. Venjulegt messuform, enda hafði ég gert það sjálfur í fyrra með Pókotmönnum og var ekki lítið stoltur að sjá það í notkun og við eftirgrennslan talið nokkuð algengt!
Eftir pistil og trúarjátningu (þar sviku þeir mig uppá gamla hefð) og svo sem milli pistils og guðspjalls eins og áður tíðkaðist hér líka var hjónavígslan. Ætli mér hafi ekki liðið eins og Katli presti sem var ámóta mikill vexti og ég þegar nafn Jóns Arasonar var kallað úr glugga í Vatíkaninu til aðafhenda búllu þá sem honum varð svo mikið gagn að heima á Íslandi og sagði “sum”: Er hér! Sem sagt ákaflega upprifinn að gera þetta nú allt svo vel sem ég gæti.
Allt fór þetta nú fram með líkum hætti og við þekkjum nema þegar að því kom að draga upp hringa þá lyfti Cornelíus hönd brúðar sinnar upp fyrir höfuð henni, sem er nú ekki ýkja langt á neinn mælikvarða, og dró á hana hringinn, og svo sömuleiðis hún með hann. Hún varð að draga höndina á honum niður aftur því hann er góður meðalmaður á hæð, næst hæsti sonur minn, þannig. Já, þær æfa reyndar allar hlaup, tengdadætur mínar og ein með bestu langhlaupurum heims.
Ég lét að landsið þau skrifa undir skýrslu í athöfninni til Kibakis forseta um þennan atburð og við staðfestum það sem þar kom fram um hjónaband þeirra báðir. Biskup og ég, svo þetta er mjög löglegt hjónaband núna.
Ég var mikið búinn að grennslast um brúðarkossinn. Varð tortrygginn í fyrra þegar ég minntist á það svona i forbífartinn, í kvnna áheyrn, hvað ég héldi að ég mundi knúsa hana Auði mína á fluvellinum þegar hún kæmi til mín frá Íslandi og þær fór að flissa eins og ég hefði sagt eitthvað dónalegt. Komst að því að með kossflengs hjóna er farið eins og trúmál á Íslandi: Það er einkamál! Þau takast ekki einu sinni í hendur ef þau sjást eftir langan aðskilnað, skotra aðeins augum hvort á annað hljóðlega. – Fari það og veri, ég gugnaði á að heimta það af þeim að kyssast. Hún var svo voðalega feimin, hún Caroline.
Hún var í hvítu og dætur hennar líka og með hatta, ægilega krúttlegar, ens og sagt er. Cornelíus í dökkbláum jakkafötum og í hvítri skyrtu með bindi. Ljómandi hugguleg hjón. Móður fólk hans og föðrufólk hennar var í þjóðbúningum, hringir um háls, perlubönd um höfuð og strútsfjöður og belti og skykkjur/kanga og einn afinn var með stórar bjöllur bundnar á ól um kálfana, utanyfir buxunum. Sumir voru þeir fremur fátæklegir til fara karlanir.
Á eftir voru ávörp ogt meiri söngur og svo var haldið út á völl þar sem reist hafði verið hátíðarstúka og bekkurnir dúklögðu bornir þangað úr kirkjunni og við enn í heiðursætum prelátarnir, brúðhjónin og geistlegt fólk. Kórinn söng og kynnir tók að sér að hrópa í gjallarhorn hvað fram fór eins og á íþróttaleik. Alveg hefði mátt fara fram hjá þeim öll rafmögnun hljóða en því er óvíða að heilsa.
Kom nú að Fanneyjarþætti og Emmu skólastjórafrúr sem var aðstoðar mama cake. Það voru endalausar serímóníur sem fanney fór í gegnum eins og hún hefði aldrei gert annað í fínum kjól, hin huggulegasta kona. Skólastjórafrúin barst heldur meira á og flott líka, hefur framkomu sem minnir jafnvel á Soffíu Loren í bíómyndum. Þær stjórnuðu því að brúðhjónin mötuðu hvert annað í handlás á kökunni og mjólk. Svo gerðist nokkuð sem mér þótti fallegt. Þau báru saman disk til foreldra sinna og færðu þeim af kökunni sinni, eða þeirri sem þær Fanney og Emma höfðu bakað með margra kvenna nærveru dögum saman heima í Kapengúría.
Ekki var allt búið enn því nú var komið að ávarpa brúðhjónin og færa þeim gjafir og urðu amk 40 ræðumenn til þess fyrra en allir hins síðara. Þótti mér mest til koma þegar til þeirra voru leidd fjögur merínólömb og bústofninn nú orðinn tvær kýr sem ég kannast við og þessi lömb og nokkrar hænur. Margt annara gjafa barst þeim, en það var þegar afar hennar leiddu fram lömbin sem hún brast í grát blessunin. Hvaða brúður færi ekki að gráta ef afi kæmi inn í brúðkaupsveisluna með lamb í drætti?
Ég er kominn heim eftir langan dag og skemmtilegan. Allir sungu í bílnum hástöfum, svo ekki fannst manni leiðin svo löng. Mættu þau Caroline og Cornelíus lifa vel og lengi Guði til dýrðar og mönnum til fagnaðar. (Fyrirgefið villur. Laga fljótt.)
