Safnaðartengsl Dómkirkna
Jakob Ágúst Hjálmarsson @ 17.12 26/1/10
Á sunnudag prédikaði ég við messu í Dómkirkjunni í Makutano og greindi þar frá því við mikinn fögnuð að Dómkirkjan í Reykjavík hefði samþykkt að vera í vinasambandi við þau.
Eftir messuna var fundur þar sem sóknarnefnd og starfsfólk var samankomið til þess að skoða myndir úr Dómkirkjunni í Reykjavík og heyra af starfi hennar. Þér létu sér stórvel líka og kveiktu sérstaklega á miðborgarstarfinu og æðruleysismessunum þar. Í Makutano er líka miðborgarvandi og sérlega mikið um munaðarlaus börn. Drykkjuskapur er mikið vandamál og byggir á arfleifð sem taldi sjálfsagt fyrrum að fólk neytti víns ótæpilega. Sem ævinlega kemur þessi vandi þar niður sem síst skyldi. Konur eru barðar, börn afrækt og menn fara sér að voða á ýmsan hátt. Þeir kváðust vera hjálpar þurfi við að andæfa þessu, þekkja vart AA og þannig alvarlega vanefna að gera neina gangskör í málinu. Ég reyni að fræða presta og safnaðarstarfsfólk eftir getu og reynslu á grundvelli reynslu AA en sæi svo sannarlega hér verkefni fyrir okkur ef einhver gæti verið hér um sinn og talað af reynslu.
Hvað varðar munaðarleysingjana þá er í gangi starf sem munar um á vegum safnaðarins. Jostein Holmedal kristniboði sem býr hér í Kenya stærstan hluta árs, eftirlaunamaður, hefur beitt sér fyrir uppbyggingu viðbúnaðar þeirra til að gefa munaðarlausum börnum fæði, húsaskjól, skólavist og læknishjálp. Vinir hans í Noregi standa við bakið á honum í þessu og Dómkirkjan sér um starfræksluna.
Dómkirkjubyggingin er veglegt hús, stærra á grunnfleti en okkar jafnvel og naut íslensks byggingarstyrks sem sannarlega munaði um og þau muna vel. Söngstarf er mikið og unun á að hlýða þýðan sem taktfastan sönginn. Hljóðfærasláttur er mikill í bókstaflegri mekringu en minni í óeiginlegri. Hér slær fólk fast trommur og hristur (sem leynast í tuðrum kirkjukvenna) og gerir nokkurn hávaða, ekki síst hún Rósa sem hirti garðinn hjá mér í hitteðafyrra og hún ber líka manna mest á í bænagjörðinni og hrekkur óvinurinn mjög undan henni og söfnuðinum sem ussar á hann þegar hæst lætur í Rósu. Hins vegar truflar skemmmtarinn sem þau eiga meir en hjálpar enda fáum leikið á hann héðra. Ég er ekki að gera grín heldur hlær mér nokkuð hugur yfir yfirfljótanlegri trúargleðinni hér. Talaði enda um það að þar gæti Pókotfólk hjálpað okkur sem erum orðin kristindóminum langvön eftir 1000 ár meðan hann væri því nýmæli.
Safnaðartengsin eru sem brú og nú þegar hún er komin á er að nota hana. Það er ekki nóg að ég fari um hana, heldur færi betur á því að mikið færi um af léttari varnigi svosem sögum og myndum, smágjöfum jafnvel sem senda má í pósti og þess vegna störgjöfum sem borist geta um bankalínur. Áhugasamt ferðafólk gæti jafnvel notað þessa brú. Hér er góð gistiaðstaða og fólk sem leiðbeint getur, talar ensku margt.
